tekstHannah van WieringenregieMarcus AzzinispelSanne den Hartogh, Bram van der Heijden, Maria Kraakman, Janneke Remmers, Bas van Rijnsoever
“Het mooie acteerwerk van Den Hartogh, maar ook van Maria Kraakman... en een serene monoloog van Janneke Remmers geven Er moet licht zijn zeggingskracht.” De Volkskrant
“Mooie, gevoelige rol van Sanne den Hartogh … sterk toneelbeeld van Pascal Leboucq … poëtische miniatuurtjes die je zou willen inlijsten … Hannah van Wieringen: een toneelschrijfster om in de gaten te houden.” De Telegraaf
“Puur verhaal over jonge mensen die worstelen met hun bestaan ... Eerlijk toneel dat doordringt tot in het diepste van je ziel.” de Gelderlander
“Regisseur Marcus Azzini brengt enkele prachtige spelers bijeen … in een soepele, licht-realistische stijl die de nadruk legt op de taal.” NRC Handelsblad
“Er moet licht zijn sluit goed aan bij de energie van het nieuwe, sterk verjongde ensemble van Oostpool ... tekst met een vanzelfsprekende lichtheid.” Trouw
“Een heerlijk absurdistisch stuk over dertigers in crisis, wier visie op liefde, leven en de dood complexer wordt naarmate ze ouder worden.” Onstage.nl
Een stad, een avond. Vijf vrienden en vriendinnen, - 'een naadloze dansgroep', hand in hand, maar al een eeuwigheid alleen - maken zich op om naar een verkleedfeest te gaan. 'Want dit is toch iets als feest? We gaan toch naar een feest?'
Er moet licht zijn probeert hen in woorden te vangen. Een stuk over vrienden en geliefden die blijven proberen te benoemen wat ze eigenlijk voelen en wat dan liefde is. Een stuk over denken en praten. Over dat het haast onmogelijk is precies te herhalen in woorden wat je net gedacht hebt en om dat wat je net in woorden benoemt hebt waar te maken. Een oneindige poging om de liefde uit te spreken.
Hannah van Wieringen (1982) is een jonge schrijfster die de onvolmaakte pogingen van mensen om hoop te ontlenen aan elkaar gevoelig beschrijft. Haar personages zijn zich bewust van de kloof tussen wat leeft in hun gedachten en wat ze hardop zeggen. Dat bewustzijn is pijnlijk en ook grappig. Met schaamte, woede en zelfspot doorzien ze hun eigen onvermogen. Toch blijven ze volharden, blijven ze proberen de woorden te vinden om gezien, gehoord en gekend te worden.
Marcus Azzini regisseerde drie jaar geleden Reiger ex machina van Hannah van Wieringen bij het Gasthuis in Amsterdam. In Club Oostpool was bovendien haar monoloog Engst te zien.
uw
reactie op deze voorstelling...